The Damned filtert de jaren zestig door een punk-lens

The Damned is nooit een band geweest die zich aan de regels hield. Terwijl hun tijdgenoten in 1976 de muziekgeschiedenis probeerden te verbranden, koesterde deze iconische formatie juist een diepe liefde voor de wortels van de rock-'n-roll. Met hun nieuwste release, Not Like Everybody Else, keert de band terug naar de bron: de rauwe, psychedelische energie van de jaren zestig.

De erfenis van de buitenbeentjes

De titel is niet zomaar gekozen. Ontleend aan de klassieker van The Kinks, dient Not Like Everybody Else als een manifest voor een carrière die inmiddels vijf decennia overspant. Waar veel coveralbums aanvoelen als een verplicht nummertje, klinkt The Damned hier alsof ze de nummers zelf in een zweterige Londense kelder hebben geschreven.

De Britse punkpioniers pakken iconen als Pink Floyd, The Animals en The Yardbirds bij de lurven. Het resultaat? Een sonische trip waarbij de grenzen tussen garage-rock, psychedelica en proto-punk volledig vervagen.

Wat we horen op de draaitafel

Vanaf de eerste tonen van Ghost In My House is het duidelijk: de energie is onmiskenbaar 'Damned'. De 'intense drumpartijen' stuwen de nummers voort, terwijl de gitaarlagen in See Emily Play (Pink Floyd) een heerlijk gruizige, haast dreigende sfeer creëren. Het is knap hoe de band de naïviteit van de 60s weet te behouden, terwijl ze er een flinke dosis adrenaline en rebellie in injecteren. Vooral de interpretatie van Heart Full of Soul laat zien dat de heren hun instrumenten na al die jaren nog steeds met een dodelijke precisie beheersen.