De melancholische wedergeboorte van een rasoptimist

Er zijn weinig Nederlandse artiesten die de scheidslijn tussen bravoure en breekbaarheid zo feilloos bewandelen als Douwe Bob. Met zijn nieuwste worp, The Shape I'm In, laat hij de glitter van het songfestivalpodium definitief achter zich om plaats te maken voor een rauw, Americana-geïnspireerd geluid dat ruikt naar verschraald bier en een frisse ochtenddauw.

Het album is een introspectieve reis. Waar zijn eerdere werk vaak leunde op grootse arrangementen, dwingt hij de luisteraar hier tot stilstand. De gelaagde gitaarlijnen in de titeltrack snijden diep, ondersteund door een ritmesectie die aanvoelt als een hartslag die net even te snel gaat. Het is muziek voor de vroege uren, wanneer de wereld nog slaapt maar de gedachten al razen.

Voor de liefhebber is deze release op vinyl een absolute must. De persing op limited turquoise vinyl geeft de plaat een visuele esthetiek die perfect matcht bij de koelbloedige eerlijkheid van de songs.