Joe Bonamassa brengt de geest van Rory Gallagher tot leven

Er zijn van die concerten die de geschiedenisboeken ingaan, niet vanwege de lichtshow of de decibels, maar vanwege de spirituele lading. In juli 2025 gebeurde er iets magisch in de Marquee in Cork. Joe Bonamassa, de onbetwiste grootmeester van de moderne bluesrock, stapte daar het podium op om een schuld in te lossen. Een schuld aan de man die de blauwdruk leverde voor de eerlijke, rauwe gitaarmuziek: Rory Gallagher.

Sinds Gallagher ons op 47-jarige leeftijd in 1995 ontviel, is zijn ster alleen maar feller gaan branden. Rory was geen ster van glitter en glamour; hij was de autodidactische virtuoos van het volk. De man met de versleten Stratocaster die bewees dat je met integriteit en pure vingervlugheid een revolutie kunt ontketenen. Van de galmende solo’s van Brian May tot de strakke riffs van Johnny Marr: de vingerafdrukken van Rory staan op de hele rockhistorie gebrand.

Bonamassa noemde dit project "de grootste uitdaging van mijn muzikale leven". En geef hem eens ongelijk. De muziek van Gallagher laat zich niet zomaar kopiëren; het vereist een zekere mate van roekeloosheid en diepe ziel. Tijdens deze drie uitverkochte avonden in Cork hoorden we echter geen imitatie, maar een reanimatie.